Grafikahghghg

Świat mody jest bardzo różnorodny i inspirujący. Legendy, które zrodziły się dziesiątki lat temu inspirują do dziś, a ich sylwetki są wzorem, który starają się naśladować młode pokolenia. Nie ma chyba lepszego sposobu na poznanie tego świata niż przeczytanie książki bądź obejrzenie filmu. Książka jest pełna szczegółowych opisów. Z kolei w filmach wszystko to można zobaczyć na własne oczy. W niektórych pozycjach zostały wykorzystane archiwalne dzieła danych projektantów, bądź są idealnie odwzorowane.

W dziale książkowym systematycznie będą się pojawiały recenzje modowych książek, które miałem okazję przeczytać. Tutaj postaram się zachęcić Was do obejrzenia ciekawych filmów o modzie i z modą w tle, ponieważ nie zawsze książka odzwierciedli to, co można zobaczyć na filmie.

Dla niektórych moda to świat zakochanych w sobie ludzi, którzy dbają wyłącznie o to, aby na czas dostać premierowy model nowych Louboutinów lub luksusowy zegarek. Dla innych to miejsce pełne inspiracji, sztuki oraz kunsztu krawieckiego. Dzięki zaangażowaniu wielu osób powstały dziesiątki filmów prezentujące świat luksusu od drugiej strony, zaglądając do początków kariery wielu osób, które na zawsze zmieniły nasze poglądy na temat mody. Od filmów dokumentalnych po te, których scenariusz pisało życie. Zapraszam Was na pierwszą część cyklu ‘’Filmy o modzie’’.


Coco Chanel (2008)
xcxcxxc

Z filmowymi biografiami wybitnych postaci przeważnie za każdym razem jest podobnie. Obraz musi wzbudzić emocje, zainteresowanie bohaterem oraz wyjaśnić historię jego fenomenu. Czy w przypadku filmu o Coco Chanel tak było? Otóż, nie do końca.

Jest to historia kobiety, która na zawsze zmieniła oblicze mody. Indywidualistka, która zapragnęła zamienić niepraktyczny strój na równie ciekawy, ale jednocześnie wygodny. Urodzona w biednej rodzinie Gabrielle Bonheur Chanel, wychowywana przez zakonnice, próbuje wraz ze swoją siostrą rozpocząć karierę piosenkarki. Śpiewając piosenkę Gdzie jest Coco? przybrała wkrótce ten popularny pseudonim – Coco. Dalsze losy projektantki to burzliwe romanse, pogoń z miłością i, jak to bywa w filmach dramatycznych, jej utrata. Czy w filmie jest wiele o tym, jak Coco Chanel tworzy swoją markę? Niestety nie. Pojawiają się oczywiście podobne wątki, począwszy od tworzenia autorskich kapeluszy po proste wersje wygodnych sukien bez gorsetów. Możemy zaobserwować pierwsze, małe sukcesy Coco oraz poznajemy prawdę o tym, jak udało jej się otworzyć swój pierwszy butik w Paryżu.

Film kończy się przyjemną scenką z pokazu Coco Chanel, gdzie rozkojarzona, ale szczęśliwa, projektantka zasiada na schodach ,aby podziwiać swój pokaz. To narodziny legendy, która pomimo drobnych skandali, które wkrótce nadejdą, stała się jedną z najbardziej pożądanych i luksusowych marek świata. Film jak najbardziej polecam, szczególnie osobom zainteresowanym światem mody. Obraz jest przedstawiony w przytłumionych barwach, co idealnie współgra ze światem Coco Chanel. Piękne kostiumy, kapelusze i charyzmatyczna Coco, która powoli osiąga swój cel, to zdecydowane plusy tego filmu.


Yves Saint Laurent (2014)ysl

To jeden z dwóch filmów, który powstał w hołdzie znanemu projektantowi. Jak zwykle bywa w przypadku biografii trzeba lecieć po łebkach, aby upchnąć całe życie danej osoby w półtoragodzinnym filmie. Jeżeli liczysz na obraz opowiadający o Yves Saint Laurencie jako artyście to niestety się zawiedziesz. To film skupiający się bardziej na jego życiu prywatnym, kochankach i narkotykach. Oczywiście, nie zabraknie modowych scenerii takich, jak: pokazy mody, ale to tylko wątki poboczne, uzupełniające.

Opowieść rozpoczynają sceny z życia projektanta, kiedy został on mianowany głównym projektantem domu mody Dior, zagrożonemu z powodu bankructwa. Kolejna część skupia się na relacji pomiędzy YSL a Pierrem Berge. Poznajemy psychikę projektanta, widzimy, kiedy przechodzi złamanie nerwowe oraz obserwujemy, jak rozwija się jego własna marka (w szczególności w latach 60 i 70, kiedy to przechodziła najlepsze lata swojego istnienia). Jesteśmy świadkami tego, jak związek pomiędzy mężczyznami (którzy spędzili razem całe życie) staje się burzliwy, a Pierre będzie musiał znieść nałogi swojego wybranka takie, jak: narkotyki i seks.

W filmie zdecydowanie brakuje momentów obrazujących fenomen projektanta, w tle migają nam co prawda pokazy mody, które służą tylko jako tło dla kolejnych scen. Po seansie w dalszym ciągu nie wiedziałem zbyt wiele o twórczości YSL. Obraz i tak polecam, ponieważ YSL to sylwetka, którą należy poznać (jakkolwiek film by tego nie pokazywał). Pomimo że w dzisiejszych czasach również rodzą się talenty, które zdobywają swoje pierwsze zasługi, to chyba zawsze będę wolał oglądać biografie projektantów, którzy tworzyli rzeczy, jakich jeszcze nie było i którzy łamali wszelkie stereotypy.


Zabawna buzia (1957)

dfdfdfdf

Musical i komedia romantyczna w jednym, w której główną rolę odgrywa popularna w latach 50-tych Audrey Hepburn. Fabuła tego filmu nie należy do szczególnie skomplikowanych. Poszukujący nowej, świeżej twarzy do magazynu modowego fotograf Dick natrafia na dziewczynę o imieniu Jo – ekspedientkę w księgarni, gdzie odbywa się kolejna z sesji zdjęciowych. Fotograf dostrzega w szarej myszce przyszłą supermodelkę i proponuje redaktorce gazety, aby dała szansę dziewczynie. Z początku niechętna Jo przystaje na propozycje Dicka i wkrótce udają się wraz z szefową magazynu do Paryża. Dla dziewczyny w typie intelektualnym, jaką zdecydowanie jest Jo jest to okazja do wysłuchania wykładów znanego filozofa. Totalnie odmienni w swoich przekonaniach Jo i Dick stwarzają wokół siebie płomienne uczucie.

Film rozpoczyna scena, w której właścicielka magazynu planuje wskazać nowy trend w modzie – Think Pink czyli modę na róż. To kolejny film w zestawieniu, który jest po prostu prostym, przyjemnym dziełem – nie zawsze idealnym. Złe wrażenie może robić różnica wieku, jaką widać między Jo i Dickiem. Nie chodzi tutaj o uprzedzenia, a raczej o chemię na ekranie, której nie ma. Ich czułości, z pewnością nie przypominają tych pomiędzy zakochanymi w sobie ludźmi. Jako ciekawostkę dodam, że Fred Astaire, który odegrał rolę Dicka wcielił się w tą samą rolę w pierwszej wersji filmu Funny Face w 1920 roku oraz w tej, o którym dziś mowa z 1957.

Zabawna buzia to piękne scenografie, kostiumy oraz kadry z Paryża z lat 50-tych. Pomimo że, nie znoszę musicali, to widok Audrey Hepburn rekompensuje minuty zmarnowane na wysłuchiwanie musicalowych śpiewów. To film, który w nieco komiczny sposób ukazuje świat mody, bardzo stereotypowy jak na tamte czasy. Modelki są głupie, a brzydkim kaczątkiem nazywana jest piękna dziewczyna w zwykłym ubraniu. To film ukazujący w jakiś sposób to, jak wyglądał świat mody prawie 60 lat temu.


Pret-a-Porter (1994)

ffgfgfg

Film dzieje się podczas jednego z paryskich tygodni mody. Pret-a-porter to inaczej kolekcje ubrań z produkcji seryjnej dostępne w sklepach, a nie szyte na zamówienie. To dokładnie przeciwieństwo haute couture. Wydawcy magazynów, fotografowie, dziennikarze i celebryci przybywają aby podziwiać najnowsze kolekcje wybitnych projektantów. O czym jest film Pret-a-Porter’? Film oprócz masy wątków i postaci skupia się na kulisach tego wielkiego wydarzenia, a dodatkowo jest okraszony aferą kryminalną.

Tajemniczy Rosjanin Sergiej Oblomov, kupuje dwa identyczne krawaty w moskiewskim butiku Diora. Kilka dni później jeden z tych krawatów otrzymuje pocztą Olivier de la Fontaine, szef Chambre Syndicate, z prośbą o założenie go i udanie się na lotnisko w Roissy. Na miejscu czeka na niego Oblomov, który ma na sobie dokładnie ten sam krawat. Mężczyźni wsiadają razem do limuzyny. W drodze do centrum Paryża, podczas żarliwej dyskusji, prezes francuskiego stowarzyszenia kreatorów mody krztusi się kanapką i umiera. Przestraszony Sergiej ucieka z limuzyny rzucając się prosto z mostu do Sekwany. Paryscy detektywi są pewni, ze Oblomov jest mordercą i postanawiają go odnaleźć…

Śmierć Oliviera staje się sensacją. Czynności śledczych skupiają się na wdowie, Isabelli de la Fontaine, która nie ukrywa swojej radości z powodu nagłej śmierci męża. U kobiety zjawia się również Sergio, który okazuje się być byłym mężem Isabelli, dawno temu uznanym za zmarłego. Kolejne wątki w filmie to między innymi: historia trzech redaktorek znaczących magazynów modowych, które ubiegają się o kontrakt z czołowym fotografem mody Milo O’Branniganem oraz historia reportera sportowego i dziennikarki Anne Eisenhowner (Julia Roberts), którzy muszą walczyć o ostatni wolny pokój w hotelu. Dodatkowo pojawia się reporterka Kitty Potter, która co jakiś czas w filmie zadaje pytania organizatorom, modelkom i projektantom.

Reżyser filmu Robert Altman posunął się do genialnego rozwiązania. Po wybiegu chodzą prawdziwe modelki, a prezentowane przez nie kreacje to dzieła prawdziwych projektantów. Ciekawym bonusem w tym filmie jest obecność Katarzyny Figury w epizodycznej roli asystentki.


Diabeł ubiera się u Prady (2006)fgghgh

Andrea – świeżo upieczona absolwentka dziennikarstwa – zaczyna poszukiwania swojej pierwszej pracy. Dziewczyna jest pełna ideałów i wiary w swoje możliwości zmiany świata dzięki poruszaniu ważnych tematów. Przez przypadek niespecjalnie przejmująca się swoim wyglądem Andrea trafia do biura największego magazynu o modzie, Runway, prowadzonego przez rygorystyczną Mirandę Priestly. Z nieznanych powodów dziewczyna, która w żaden sposób nie przypomina redaktorki tego rodzaju pisma, przykuwa uwagę szefowej i dostaje nową pracę. Andrea bardzo szybko odkrywa prawdę na temat świata mody, w którym liczą się pieniądze i liczenie kalorii. Dziewczyna postanawia dać sobie szansę, aby jej CV stało się przepustką do każdej wymarzonej pracy.

Diabeł ubiera się u Prady nigdy nie udawał wielkiego kina. To prosta historia, z wieloma ciekawymi wątkami, mająca przede wszystkim pokazać, jak powstaje największy magazyn modowy na świecie oraz ile pracy i poświęceń potrzeba, abyśmy mogli co miesiąc przeglądać setki kolorowych stron gazet. Film ogląda się bardzo przyjemnie, dzięki niemu można, choć na chwilę, przeniknąć do świata, o którym marzy tak wiele osób. Do świata z najwyższej półki.

Film jest pełen zabawnych scenek, ubrań z najwyższej półki oraz ujęć zza kulis największych sesji modowych. Nawet osoba nie interesująca się światem mody może zaobserwować, ile ważnych decyzji musi zostać podjętych zanim gazeta trafi do kiosku. Dodatkowym plusem są aktorki grające główną rolę. Wyśmienita Merl Streep w roli tytułowego ”Diabła” oraz Anne Hathaway, w roli młodej redaktorki, przed oczami której pęka bańka idealnego świata mody. Film obowiązkowy dla każdego fana mody ze względu na swoją lekkość oraz zawartość mody. Film polecam nie tylko fanom mody, ale każdemu kto chce się rozerwać przy spokojnej komedii z modą w tle.

 

(Wszystkich wyświetleń 3 192, z czego 1 w dniu dzisiejszym)